Oazy spokoju i zieleni, ulubione miejsca spotkań i pamiątkowych fotografii. Fontanny… Ich „miastotwórczej” roli nie sposób zaprzeczyć.

Na początku była… studnia. Zastąpiła ona wspólne ognisko i stała się ważnym punktem organizującym przestrzeń zamkowych i klasztornych dziedzińców, a także osad i placów miejskich. Pełniąc funkcję miejsca towarzyskich spotkań i dysput, zyskała wyjątkowe, symboliczne wręcz znaczenie. Wraz z rozwojem techniki w średniowieczu i budową wodociągów rola studni uległa zmianie. Był to już nie tylko punkt czerpania wody, ale też źródło ochłody i oczyszczania powietrza. W ten sposób studnia przekształciła się w fontannę, stanowiącą później ozdobę parków, ogrodów i placów. Współcześni twórcy fontann odeszli zarówno od przedstawień figuralnych, jak i przydawania wodnym kaskadom skomplikowanych i wyrafinowanych znaczeń. Inspiracji szukają głównie w oryginalnych materiałach i ciekawych rozwiązaniach technicznych.

          Legnickie fontanny nie doczekały się jeszcze swojej monografii. Najbardziej znane i najpiękniejsze to barokowe fontanny na Rynku - „Panna Wodna” i „Neptun”. Mniej znana jest nieczynna fontanna w ogrodzie I LO przy pl. Klasztornym. Najwięcej miejskich fontann powstało po uruchomieniu wodociągu w 1879 r. Wtedy to Legnica miała 8 wodotrysków. Większość z nich - niestety - zniknęła z pejzażu miasta. Nie ma już wodotrysku na Placu Wolności, Placu Słowiańskim (przy budynku Zespołu Szkół Ekonomicznych), przy Bramie Głogowskiej, ul. Chojnowskiej (przy dawnym Szpitalu Miejskim). Znany wszystkim legniczanom „Chłopiec z łabędziem” przed Nowym Ratuszem, to adaptowana do roli fontanny popularna XIX wieczna rzeźba ogrodowa. Osobny temat stanowią fontanny parkowe – przy Teatrze Letnim, Żabim Dołku oraz cieszący do dziś swą urodą zespół wodotrysków powstały z okazji wielkiej, ogólnoniemieckiej wystawy i targów ogrodniczych GUGALI w 1927 r.